
“ข้อจำกัด มีไว้ขจัดพวกขี้แพ้” คุณมีความรู้สึกต่อประโยคนี้อย่างไร ส่วนหนึ่งอาจขึ้นอยู่กับว่า “เรายอมรับหรือเปล่า ว่าเรามันขี้แพ้” ไม่แน่ว่าบางทีเรื่องนี้ อาจมีเรื่องที่เราต้องคิดใหม่ในการทำอะไรสักอย่างหนึ่ง…
เชื่อว่าเราส่วนใหญ่คงเคยล้มเลิกการทำบางสิ่งด้วย “ข้อจำกัด” อะไรสักอย่าง โดยบอกตัวเองทำนองว่า “เพราะอย่างนั้น.. เพราะอย่างนี้.. หรือ ถ้าแบบนั้น.. ถ้าแบบนี้..” ที่เรามักคิดด้วยว่า คนที่ทำได้ไม่มีข้อจำกัดหรือเงื่อนไขอย่างเรา เขามีต้นทุนดีกว่า มีโอกาสมากกว่า อะไรก็ตามที่ดีกว่าเราเอื้อให้เขาทำได้
หลายคนคิดเช่นนี้ เจอสถานการณ์นี้หลายครั้ง แต่ก็อยากให้ลองทบทวนว่า เพราะ “ส่วนใหญ่” คิดว่าต้องเจอ ต้องมีข้อจำกัดไงล่ะ คนที่สำเร็จได้จึงเป็นคน “ส่วนน้อย”
“เราอาจแพ้เวทีนี้ได้ แต่ไม่ควรแพ้ทุกเวที”
สิ่งที่เราต้องเข้าใจประการหนึ่งคือการแยกระหว่าง “ข้อจำกัด” กับ “ความเหมาะสม” และเป็นคนละเรื่องกับการที่เราเพียง “ดันทุรัง หรือ เอาแต่ใจ” คนรวยอันดับ 1-5 เขาไม่ได้ทำธุรกิจเดียวกัน มันหมายความว่า วิถีทางความสำเร็จนั้นมันใช่ว่าต้องมาในรูปแบบเดียวกัน…
การที่พยายามสำเร็จในเรื่องหนึ่งมาก ๆ แล้วคิดว่าเห็นไหม “ก็ยังมีข้อจำกัด” อยู่ดี มันอาจเป็นเรื่องที่ไม่ผิด แต่ควรต้องพิจารณาที่ความเหมาะสมด้วย คล้ายคำคมของผมที่เคยเขียนไว้ว่า “ต้นไม้งามไม่ได้มีเฉพาะสีเขียว ความสำเร็จของเรา ก็ใช่ว่าต้องเป็นสิ่งเดียวกับคนอื่น”
ที่ไม่สำเร็จได้นั้นอาจเป็นเพียงการที่เราแค่พยายามเอาชนะอะไรบางอย่าง การพยายามเหมือนใคร, พยายามเป็นใคร, แค่เอาแต่ใจ หรือ ปมในใจ ซึ่งรวม ๆ แล้ว “เราอาจแพ้เวทีนี้ได้ แต่ไม่ควรแพ้ทุกเวที” ใช่ว่าทุกคนจะได้ทุกสิ่ง ได้ทุกเรื่อง และทุกอย่าง คนที่เขาสำเร็จในเรื่องที่เราทำไม่ได้ เขาก็ย่อมไม่มีในหลายสิ่งที่เรามี…
แต่ถ้าคิดแค่ว่าเราไม่มีอะไรเลย ไม่ได้อะไรสักเรื่อง ไม่ก้าวหน้าสักอย่าง แล้วยังมอง ยังอ้างแต่เรื่องข้อจำกัด ประโยคนี้ที่เขาว่า “มีไว้ขจัดพวกขี้แพ้” นั้น มันก็ต้องเป็นจริง…